Elke maandag schrijft Janneke Vreugdenhil in de NRC een recept. Zo ook op maandag 30 januari. Ik las het recept en werd er een beetje ongedurig van. De volgende dag wilde ik het onmiddellijk maken.

Een uitermate simpel recept en toch was ik er de hele dag mee bezig. Hoe simpel Italiaanse receptuur vaak is en hoe ingewikkeld wij soms doen. Zouden Nederlanders dit gerecht hun gasten voorzetten of gaan we er dan  weer van alles bij maken om het meer te laten lijken? Kortom, een drukke denkdag voor mij…

Alles wat je voor één persoon nodig hebt is 25 (!) gram geraspte Pecorino, 100 – 125 gram spaghetti en 1 theelepel zwarte peperkorrels.

Spaghetti koken in ruim zout water, peperkorrels in de vijzel pletten en door de geraspte kaas mengen.

Giet de beetgare spaghetti af, maar vang een 1/2 glas kookvocht op. Doe de spaghetti terug in pan met de helft van het kookvocht en het kaasmengsel. Roeren tot de kaas smelt en er een saus ontstaat. Eventueel nog wat kookvocht toevoegen. Simpeler kan het niet.

Ik liet de pan te lang op het vuur en de kaas ging opeens een beetje klonteren. Had ik geluk dat ik alleen was die avond. De smaak was overigens wel perfect.

De volgende dag was Peter er weer niet, dus opnieuw deze Spaghetti cacio e pepe uitgeprobeerd. Nu was hij ook qua saus perfect.

Wat een simpel recept al niet met mij doet. Eet smakelijk!

Dit is de rauwe versie van de salade

Kool is gezond en daarom is het slim als je blijft experimenteren met koolgerechten in koude tijden wanneer de keuze qua seizoen groenten beperkt is. Clara en ik blijven pleiten voor seizoenproducten. Het recept voor de’ veel-kleuren-salade’ kan langzaam of snel gemaakt worden.

Door de kool van te voren zachter te maken (ca. 2 uur met wat zout laten staan), verliest het alleen de stevige bijt en niet de smaak. In de snelle versie van de salade laat je de kool niet zacht worden, maar eet je hem rauw.

4 personen

½ witte kool

½ kleine rode kool

1 eetlepel zeezout (als je de kool zacht wilt laten worden)

2 wortels

1 bos bosuitjes

handvol blaadjes snijbiet of babyspinazie

½ bosje koriander (ik ben niet gek op teveel koriander, ik gebruik daarom platte peterselie)

Voor de dressing:

stukje verse gember

1-2 knoflooktenen

1 chilipeper

2 eetlepels pindakaas

3-4 eetlepels zonnebloemolie

2-3 eetlepels appelazijn op sherry

2-3 eetlepels sojasaus

1 theelepel suiker

geroosterde pinda’s of pijnboompitten

1. Wanneer je de kool zachter wilt maken en meer tijd hebt, doe dan het volgende: Rasp zowel de witte als de rode de kool, strooi er zout op en meng het zout er door. Laat beide kolen apart in een zeef 2 uur uitlekken. Afspoelen en droog deppen. Wanneer je geen tijd hebt, kun je de kool raspen, wassen en meteen gebruiken.
2. Wortels schillen en in heel fijne reepjes snijden. Snijbiet wassen en kleinsnijden, bosuitjes in stukjes snijden en peterselieblaadjes van de steel plukken.
3. Gember en knoflook schillen en fijnhakken. Chilipeper halveren, zaadjes eruit halen en klein snijden.
4. Pindakaas met olie, azijn, sojasaus en suiker mengen. Gember, knoflook en chilipeper erdoor roeren. Als de dressing te dik is, nog wat olie toevoegen.
5. Kool, wortel, snijbiet, bosui en peterselie in een slabak mengen met de dressing.
6. Pindas in een droge koekenpan roosteren en erover strooien.

2 Keukenboekjes voor € 25,-!

1 voor je zelf en 1 om cadeau te geven

Wil je gebruik maken van deze aanbieding, ga dan naar www.hetkeukenboekje.nl en doe als volgt:

Vul de besteloptie voor 4 of meer boekjes in.

Vul bij het aantal exemplaren 2 in en zet bij de opmerkingen dat het om de aanbieding gaat.

Maak € 28,- (dit is € 25,- + € 3,- verzendkosten) over op rekeningnummer 5505428 ten name van Assisti. Vermeld ook hierbij naam + adres! Zodra het geld binnen is, sturen wij de boekjes naar je toe.

Natuurlijk kun je ook meer boekjes bestellen. De aanbieding geldt steeds voor een veelvoud van 2 boekjes.

het proces van zoute groenten inmaken

Af en toe organiseren we met een clubje van culinaire collega’s voor onszelf een leuke workshop. Zo heeft Lika Smirnova ons vorige week laten zien hoe ze in Rusland thuis zelf zuurkool maken en ook andere groenten in het zout zetten. Daar is zouten de manier om verse groenten houdbaar te maken. Bietjes,  augurken, tomaten, courgettes  en ook teentjes knoflook worden direct na de oogst met zout ingemaakt om voor de winter voldoende voorraad te hebben. En van witte kool of spitskool, kruiden en zout maken ze heerlijke zuurkool, die ze als salade eten. Vaak wordt ook wortel en biet toegevoegd.

Voor het maken van Russische zuurkool heb je een grote pan – inhoud ongeveer 5 liter – nodig die van binnen geëmailleerd is. Pannen van aluminium, roestvrij staal of gietijzer zijn niet geschikt. Een geglazuurde stenen pot voldoet wel. Zoek bij de pan een bord dat precies in de pan past en zet een paar stenen of volle conservenblikken klaar die als gewicht kunnen dienen.

Voor een volle pan heb je allereerst zo’n 5 kilo witte kool of spitskool nodig. Het lekkerst hiervoor zijn van die supergrote witte kolen, die je bij de Turkse winkel kunt kopen.  Daarnaast heb je ook  ongeveer 500 g winterwortel, een bos dille, karwijzaadjes, verse cranberry’s , drie of vier stevige zure appels en ongeveer 500 g grof zeezout nodig.

Snijd eerst de appels in dunne partjes (met schil, maar zonder klokhuis), hak de dille fijn en rasp de wortels op een grove rasp. Snijd daarna op een plank stuk voor stuk de kolen eerst in parten en dan in dunne reepjes. Spreid na elke kool de reepjes op de plank uit en strooi er wat geraspte wortel, dille, karwijzaad en een tot twee eetlepels grof zout over. Kneed dit koolmengsel met beide handen stevig tot het wat vochtig begint te worden. Doe het koolmengsel over in de pan. Strooi er wat verse cranberry’s over en leg er partjes appel op en stamp het dan met een stamper of een bolle lepel goed flink aan tot er wat vocht vrij komt. Dan begin je opnieuw met het snijden en mengen van de kool. Verdeel dit mengsel  met wat appel en cranberry’s over de laag aangestampte kool in de pan en  stamp alles weer goed aan. Ga hier mee door tot de pan goed vol zit en leg dan het bord met zeker 5 kilo aan gewicht erop. Zet de pan een dag of drie op een plek bij kamertemperatuur waar hij niet in de weg staat en laat de natuur zijn werk doen. Haal wel elke dag het bord en gewicht even weg, schep het schuim van de kool en steek met de steel van een houten lepel  een paar gaten door de zuurkool tot op de bodem. Poer en roer de zuurkool, zodat alles wat losser wordt en de ontstane dampen eruit kunnen komen. Leg dan het bord met het gewicht er weer op. Na een paar dagen lijkt de zuurkool net een bubbelende heksenpot, maar dat is een goed teken! Zet de pan als het bubbelen duidelijk minder wordt op een koele plek en laat de kool in het zoute vocht nog een week of twee ‘garen’. Onder invloed van het zout zetten bacteriën suikers in de kool om in zuur en ontstaat de kenmerkende friszure smaak. Verdeel tot slot de zuurkool in potten en sluit ze goed af. Bewaar de potten tot gebruik in de koelkast. Serveer deze ‘Russische’ zuurkool als groente bij de warme maaltijd.

Tarte Tatin van Kweeperen

Ingrediënten voor het deeg

40 g witte basterdsuiker

80 g koude roomboter, in stukjes

120 g bloem

snufje zout

Ingrediënten voor de vulling

40 gram roomboter

30 gram fijne suiker

1 zakje vanillesuiker

2 of 3 kweeperen

1 dichte, metalen bakvorm van 20 cm

Meng de bloem met een snufje zout, de suiker en de boter en kneed alles tot een soepel deeg Laat het deeg dan een half uur rusten.

Verwarm de oven op 225˚C.

Boen de kweeperen schoon onder stromend water. Snijd de kweeperen elk in 6 of 8  parten, verwijder het klokhuis en schil de parten als je dat wilt. Schillen is niet echt nodig, want het schilletje wordt in de oven zacht.

Zet de bakvorm op zacht vuur en smelt de boter erin. Verdeel de boter over de hele bodem en strooi de suiker en de vanillesuiker erin. Leg de kweepeerparten in een cirkel in de vorm  met de dikke kant naar de buitenrand.

Rol het deeg uit tot een formaat dat iets groter is dan de bakvorm. Leg het deeg op de kweeperen en vouw waar mogelijk het deeg iets naar binnen. Prik wat gaatjes in het deeg.

Bak de taart in de oven mooi goudbruin in 20 tot 30 minuten.

Leg direct uit de oven een groot bord op de bakvorm en keer de taart in een keer op het bord. Serveer de taart direct. Heerlijk met een lepel crème fraîche of een bol ijs.

Membrillo: kweeperen plukken, snijden, koken, pureren en goed roeren

Het is een goed kweeperen jaar! Bij mijn buurvrouw hing de boom dit jaar vol prachtige kweeperen. Eenmaal geplukt: tien kilo totaal. Dus zijn we maar met z’n tweeën aan de slag gegaan om de peren te verwerken. Naast heel veel potten jam, hebben we ook membrillo gemaakt . Dat is een Spaanse lekkernij  die je maakt door kweeperen met suiker net zolang in te koken dat het een stevige, snijdbare massa wordt. Boen eerst het donslaagje op de kweeperen weg onder stromend water. Daarna snijd je de kweeperen met een groot scherp mes in vieren. Dan verwijder je de klokhuizen met een klein scherp mesje en snijd je de parten vervolgens weer met het grote mes in stukjes. Schillen is niet nodig. Weeg het vruchtvlees af  en doe de stukjes over in een grote pan met een dikke bodem. Schenk er een flinke bodem water bij en kook de kweeperen op matig hoog vuur in zo’n vijftien tot twintig minuten gaar. Meng de gare massa in de pan met een staafmixer tot een egale puree en roer er hetzelfde gewicht aan suiker door. Dus op 1 kilo kweepeer stukjes voeg je een kilo suiker toe.  Daarna is het een kwestie van de massa langzaam inkoken op niet al te hoog vuur en vooral ook van goed roeren. Pas op want de massa kan onverwacht gemeen spatten. Laat de membrillo net zolang koken tot je merkt dat de massa tijdens het roeren van de panbodem loskomt. Strijk de massa op een met bakpapier bekleed bakblik uit tot een rechthoekig stuk van twee tot drie centimeter dik. Snijd deze plak, als de membrillo koud en stevig is, in repen van zo’n vijf centimeter en laat deze verpakt in bakpapier nog enkele dagen drogen. En daarna smullen maar! In Spanje eten ze membrillo vooral bij pittige manchego kaas, maar membrillo is ook lekker bij een mooie droge ham.

Hoe bouw je een interessante Foodtruck?

Een leuk artikel over het ontwerpen van een Foodtruck

Afgelopen zondag heb ik voornamelijk doorgebracht in de keuken, hevig geëxperimenteerd met allerlei recepten die ik nog wilde maken. Drie super gelukt en 1 totaal mislukt. Het gevolg was wel dat ik uiteindelijk nauwelijks tijd had om een  maaltijd op tafel te zetten. Maar ik had nog boontjes in de koelkast en heb dit snelle recept gemaakt.

Kook 1 pond sperciebonen in gezouten kokend water in ca. 12 minuten knapperig gaar.

Rooster ondertussen 3 eetlepels amandelen in een droge koekepan. Hak de amandelen grof.

Giet de bonen af en doe ze weer terug in de pan.

Meng er 1 eetlepel olijfolie, 1 eetlepel citroensap en de gehakte noten door.

Bestrooi met een theelepel citroenschil en breng op smaak met zout en peper.

Stoofpeertjes in rode wijn

Stoofpeertjes met Crème de Cassis

Niet alleen kweeperen en walnoten, maar ook stoofpeertjes vallen inmiddels van de bomen in mijn tuin. Daar moet natuurlijk iets mee gemaakt worden. Nu ben ik eigenlijk niet zo dol op de ouderwetse stoofpeertjessmaak, dus ben ik op zoek gegaan naar een recept voor stoofpeertjes anders. Uit het boek The Dutchman’s Kitchen van Dirk-Jan Zonneveld haalde ik een meer dan leuk en lekker ander recept voor stoofpeertjes.

Stoofpeertjes met Crème de Cassis (4 personen)

1 kg stoofpeertjes

2 kruidnagels

1/3 kaneelstokje

4 zwarte peperkorrels

1 vanillestokje, opengespleten

4 eetl. Crème de Cassis

Schil de peren, snijd ze in kwarten en verwijder de klokhuizen. Doe de stukken peer in een pan en schenk er een scheut water bij. Net genoeg om de bodem mee te bedekken. Voeg de specerijen toe, schenk de Crème de Cassis erbij en breng aan de kook. Zet het vuur zacht en laat de peertjes met een deksel op de pan ca. 2 uur zachtjes stoven.

Schep voorzichtig de zachte stoofpeertjes met een schuimspaan op een schaal en laat het vocht op hoog vuur nog iets indikken. Schenk deze siroop nu over de peertjes en laat afkoelen. Zet de afgekoelde peertjes nog minstens 2 uur in de koelkast en serveer ze koud.

Stoofpeertjes in rode wijn

Wanneer je toch meer naar de traditionele kant van de stoofpeertjes wilt, kan je makkelijk zelf experimenteren met de kruiden en specerijen.

Doe in een grote pan 1 fles rode wijn (bijv. Bordeaux), 1 kaneelstokje, kruidnagels en varieer zelf naar smaak door bijvoorbeeld toe te voegen:

Azijn, stroop, Worcestershire sauce, geraspte gemberwortel, en/of mosterdpoeder.

Breng dit aan de kook, doe 1 kilo geschilde en in stukken gesneden peertjes erbij, breng weer aan de kook en laat 2 uur zachtjes stoven met het deksel op de pan.

Haal de peertjes eruit, kook het vocht op hoog vuur in en giet dit bij de peertjes. Deze peertjes kun je koud en warm eten.